YEME(ME)K

       Ne dengesiz dönemmiş şu 3 ay.Yeme düzenim allak bullak oldu 180 derece değişti bir çok konuda.Her gün genel olarak sağlıklı beslenen ben, hamilelikte daha da dikkatli olacağımı düşünmüştüm ama yanılmışım.Süt içemez,ceviz yiyemez oldum.Hatta çikolata düşkülüğüm bile bitti.Bir tek buna sevindim galiba:) Balık, et  kokusu kabusum oldu.Beni tek rahatlatan soğuk meyveler,sınırsız havuç ve salatalıktı.Tabi peynir,zeytini de yabana atmamak gerek. Son dönemlerde de önüne geçemediğim karbonhidrat açığı oluştu vücudumda sanırım.Anne poaçasına aşerdim ya şaka gibi:)Yediklerimden sonra pofidik hamur bebe doğurabilirim. Neyse annem geldi yaptı da yedim rahatladım.Ha bi de mercimek köftesine aşerdim.Oturdum yaptım 4 kişilik tarifin 3 kişilik kısmını ben yedim.
       Hiç mide bulantısı yaşamadım çok şükür.Alnımın akıyla kurtuldum dengesizlik döneminden.2. trimesterden oldukça umutluyum.Bol cevizli,pekmezli,sütlü,yoğurtlu,balıklı günler olsun koca göbeklere:)

BEN KİMİM!

İlk trimesterin son haftasına girmiş bulunuyorum.Nasıl geçti, ne oldu bitti hala çok idrak edemedim.Karnımda taşıdığım bu gariban bebeğin annesi miyim, yoksa kapı komşusu mu çözememiş,kendimi duygusal olarak anne moduna sokamamıştım.Benden 10 hafta önde olan ablamın göbeğini sevmek, ultrason görüntülerine bakmak bana daha bi keyif veriyordu ki  karnımda bi bebek taşıdığıma emin oldum.Son ultrason görüntüsünde gördüğüme göre böceklikten bebekliğe terfi etmiş:) Benim anne duygusallığına girememem bundanmış meğer:) Şimdi 6 cmlik parmak bebikimle mutlu mesut yaşıyorum:)

 

HEYY SELAM BEBEK!

  Hayatıma dair uzun vadeli planlar yapmaya bayılırım hele bi de gerçekleşiyorsa tadından yenmez.Eşimle ilk çıkmaya başladığımızda -bi 13 buçuk sene öncesi ergen stayla gezerken- 2010 da evleneceğimizin planlarını yaptığım gibi bebeği ne zaman düşündüğümüzü de pek tabi planlamıştım.Belki de o tarih hala gelmediği için hiç hazır olamıyordum öncesinde.

  Tontik poaça ayak fetişisti gibi tüm sosyal mecralarda bebekli,çocuklu resimler, videolar ilgimi çekmeye başlayıp beklediğimiz zaman gelince tamam zaman bu zamandır dedim.Aman bende bir bebe isteği dersin yıllardır bebek istiyorum.Karnıma kırlent koyup evde hamile taklidi yapmışlığım bile var o derece yani.Tabi bunda ablamın hamile olmasının da etkisi var.Bir an önce yaşamak istiyorum o anı...

  Bir süre sonra arama motoruna hamilelik belirtileri yazdım,karşıma çıkan ilk site tabi ki kadınlar kulübü.Öyle bir site ki elini veren kolunu kaptırıyor.Okudukça okuyosun insanların yaşadıklarını.Sonra psikopata bağlayıp kendinde arıyorsun aynı şeyleri.İyice gözlem altına aldım kendimi, vücudumdaki her olayı sorgular oldum. Karnım adet olacakmışım gibi ağrıyordu,ben de bir halsizlik,ağzımda tuhaf bir tat,idrarda koyuluk ve en önemlisi karnımda seğirme oluyordu. Bi yandan ben kesin hamileyim diye düşünüp bi yandan yok canım öyle hemen kolay mı diyorum ama meraktan da çatlıyorum.4 gün kadar kendimi zapt ettikten sonra çooook erken olmasına rağmen gebelik testi aldım ve sonuç biri tam biri silik bir buçuk çizgi:) Ertesi gün hastaneye gidip kan testiyle 4 haftalık hamile olduğumu öğrendik.

  Sonuç şu ki hamilelik belirtilerini 3. haftasında hissetmem bence tam bi manyaklık.Hatta arada bebeği düşünce gücüyle yapmış olduğumu bile düşünüyorum:) 

ANNE OLMAK

"Aaa yok canım daha erken,ayy kendimi anne olarak görmüyorum,yok yok daha hazır değiliz " diye başlayan cümlelerim tarihte kaldı.Şuan 11+5 günlük hamileyim.Hazır olduğum şey aslında bir bebeği koşulsuz sevmek,sarılmak, boğum boğum etlerini mıncırmak,koklamak,poposundan ısırıp öpmekmiş.Ama annelik bundan ibaret değil bunun farkındayım malesef ve kafamda milyon tane soruyla benden anne olur mu diye düşünüyorum.Düşünür düşünmez de hemen kendime telkinde bulunuyorum."Amaann kimler kimler anne oluyo benden niye olmasın canım" diye:)