HAMİLE YOGASI

      'Sağlıklı bir yaşam için spor yapın'  çoğu zaman klişe bir laftan ibaret gelirdi. 3 sene önce pilates yapmaya başlayınca ne kadar doğru olduğunu anladım.Sıkılaşmak için başladığımda bir süre sonra hep şikayetçi olduğum sırt ağrılarım da geçince benim için bağımlılık haline geldi.Spor salonunda bi uzmanla çalışmadım evde spor yapanların uzmanı Ebru Şallı ne güne var canımm aaa:) Bebek düşündüğüm andan itibaren bıraktım pilatesi ve yogaya başlamaya karar verdim.

       Yoga için düşünürken instagramda karşıma http://leileo.wordpress.com/  Zeynep çıktı. Çookk öncesinde internette de denk gelmiş unutmuştum.Yeni doğum yaptığı için yoga yapıp yapmayacağını, ya da bana ne tavsiye edebileceğini sordum.O kadar sıcak ve içten cevap verdi ki bir hafta sonra yogaya başladım.Bu arada yaz tatili geçmiş bizim bebe 17-18 haftalık olmuştu bile.Şuan 27.haftanın içindeyiz ve haftada 1 gün yogaya devam ediyoruz,stresimizden arınıyoruz:)
        Dersler Acıbadem Fulya hastanesinde ücretsiz devam ediyor ve hamile olan herkese açık.Öncesinde hastaneyi arayıp kayıt yaptırmak gerekiyor.Grup dersi şeklinde.Derste her trimesterdan hamileler olduğundan hareketler hepimize yönelik. Zaten amaç zayıf olmak, formda kalmak değil rahatlamak:) ki her ders sonrası ohh ne güzeldi diye bitiriyorum:)vücuduma inanılmaz iyi geliyor ve evde de bazı hareketleri tekrar ediyorum. Herkesin hamile olması da şahane bir duygu ve muhabbetler 'aaayy senin kaç haftalık? cinsiyeti ne? isme karar verdiniz mi? doktorun kim? normal mi sezaryen mi düşünüyosun?..... diye uzayıp gidiyor.:) 
         Derse başladığımız anda kabuğuna çekilen bebe tam gevşemeye gelince tekme tokat saldırıyor bana:) Hareket etmemi mi istiyo yoksa sukunetten yana mı keşfedemedim.Doğunca görücez artık.
         

        

        

YOLUN YARISI

   21. haftada yolun yarısını aşmış olmanın şaşkınlığıyla devam ediyorum.Zaman geçiyor ve biz hala anne-baba olma moduna gir(e)medik.Daha doğrusu bi girip bi çıkıyoruz.Tam he oldu bu iş diyorum sonra öyle bişey yapıyorum ki daha yolun var Cansu bi anne böyle yapmaz diyorum.Hani kadın hamile olduğunda, baba kucağına aldığında oluyodu bu iş,biz niye geriden gidiyoruz yahuu.Tamam ultrasonda görüp 'ayy tatlıı' 'heeehee yariimm' diyoruz da olmuyo sadece uzaktan sevmekle.
   Bol bol konuşalım,kitap okuyalım diyorum babası gibi 4 yaşında konuşmasın diye de komik geliyo sonra kendi kendime yüksek sesle çocuk kitabı okumak:)Zaten bizim zamanın hikayeleri hikaye değil korku serüveni.Kurdun yemeye çalıştığı kırmızı başlıklı kız mı dersin,yollarını kaybeden Hanselle Gratel mi dersin.Şimdi okuyunca ben korkuyorum yaa. En iyisi Küçük Prens:)Ninni dinleteyim,klasik müzik dinlesin(bu da niye bilmem her bebe gangnamla tanışacak elbet bir gün:)) dedim hiç sallamadı bile beni tepki bile vermedi.Sen misin tepki vermeyen aldım elime poşeti şişirip patlattım.Yok öyle istersem tekmelerim istemezsem tekmelemem ayakları.Tekme tokat istiyosam tekmeliyeceksin bebe aklına sok bunu dedim.Yine tepki vermedi acıdım tamam uyu dedim kapattım ninniyi falan.Ben saçmaladıkça o tekmeliyo, o tekmeledikçe ben gülüyorum(yakında dayak manyağı olabilirim) öyle tuhaf bir ilişkimiz var işte.   
   Olacak olacak annelik  ruhu bir gün beni de bulacak.Her ne kadar ilk öğrendiğimde, kalp atışını duyduğumda, ilk tekmesinde ağlamamış olsam da o ruhu bekliyorum..

BEN KİMİM!

İlk trimesterin son haftasına girmiş bulunuyorum.Nasıl geçti, ne oldu bitti hala çok idrak edemedim.Karnımda taşıdığım bu gariban bebeğin annesi miyim, yoksa kapı komşusu mu çözememiş,kendimi duygusal olarak anne moduna sokamamıştım.Benden 10 hafta önde olan ablamın göbeğini sevmek, ultrason görüntülerine bakmak bana daha bi keyif veriyordu ki  karnımda bi bebek taşıdığıma emin oldum.Son ultrason görüntüsünde gördüğüme göre böceklikten bebekliğe terfi etmiş:) Benim anne duygusallığına girememem bundanmış meğer:) Şimdi 6 cmlik parmak bebikimle mutlu mesut yaşıyorum:)